เกณฑ์ที่นำมาใช้พิจารณาอนุญาโตตุลาการภายในประเทศ

สำหรับเกณฑ์ที่นำมาใช้ในการตัดสินเกี่ยวกับข้อพิพาทของอนุญาโตตุลาการภายในประเทศหรือระหว่างประเทศนั้นยังมีความแตกต่างกันอยู่ตามกฎหมายของแต่ละประเทศ เกณฑ์ที่นำมาใช้กันอยู่นั้นมีสองประเภทดังต่อไปนี้

  • การยึดเอาวัตถุ หรือทางกายภาพเป็นเกณฑ์ เช่น สถานที่ใช้ในการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ ถิ่นที่อยู่ ภูมิลำเนา สัญชาติ หรือศาสนาของคู่กรณี ก็เหมือนสัญญาอนุญาโตตุลาการประเทศอังกฤษ ปี 1979 ที่ไม่ได้กำหนดหรือทำการแจ้งให้ชัดเจน เพื่อที่จะได้ทำการชี้ขาดในประเทศอื่นที่ไม่ใช่ประเทศของตน และไม่แสดงให้เห็นว่ามีคู่กรณีa) เป็นคนธรรมดาที่อยู่ในประเทศอื่น
    b) เป็นนิติบุคคลที่อยู่ภายใต้การดูแลและควบคุมของรัฐอื่นที่ไม่ใช่อังกฤษ
    สำหรับประเทศที่ใช้เชื้อชาติในการตัดสิน คือ สวีเดนและสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนประเทศที่ใช้หลักศาสนาในการตัดสินนั้น คือ ประเทศอาหรับ
  • การคำนึงถึงความจำเป็นทางการค้า และการให้สิทธิเสรีภาพในการร่วมกันทำข้อตกลงในรายละเอียดที่เกี่ยวกับข้อขัดแย้งหรือข้อพิพาท เกณฑ์ประเภทนี้จะเรียกว่า qualitative tesls กฎที่นำมาใช้ในการพิจารณาความหรือข้อพิพาททางอนุญาโตตุลาการนั้นจะเป็นกฎหมาย หรือข้อบังคับของประเทศใดก็จัดว่าข้อพิพาทนั้นเป็นอนุญาโตตุลาการของประเทศนั้น ตัวอย่างเช่น คู่กรณีได้ตกลงทำอนุญาโตตุลาการที่ประเทศ A แต่กฎหมายที่จะบังคับนั้นใช้ของประเทศ B (หากใช้กฎหมายของประเทศ A จะเรียกว่า qualitative tests) กรณีนี้ไม่ใช่ ดังนั้นอนุญาโตตุลาการประเทศ A อาจต้องดูเนื้อหาของข้อพิพาทว่าเป็นการค้าภายในหรือระหว่างประเทศการใช้ qualitative tests คู่กรณีนั้นสามารถเลือกสถานที่อนุญาโตตุลาการได้สะดวก โดยไม่จำเป็นต้องคำนึงเลยว่าจะอยู่ใต้ข้อบังคับของกฎหมายประเทศใด สำหรับประเทศที่ใช้ qualitative tests ได้แก่ เยอรมันตะวันตก, กรีซและฝรังเศส