คำชี้ขาดในดินแดนของรัฐที่ขอให้มีการยอมรับและบังคับคำชี้ขาด แต่กฎหมายภายในรัฐนั้นไม่ถือว่าเป็นคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการภายในประเทศ
อีกหนึ่งอนุสัญญากรุงนิวยอร์กที่ถือว่าเป็นอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ เพราะกระทำการชี้ขาดในรัฐหนึ่งและขอให้ศาลในรัฐนั้นยอมรับและบังคับใช้คำชี้ขาด สำหรับปัญหาที่เกิดขึ้นในส่วนนี้จะก่อให้เกิดผลบังคับใช้ในอนุสัญญากรุงนิวยอร์กได้ โดยใช้หลักเกณฑ์พิจารณาต่อไปนี้
  1. ทำให้ขอบเขตการบังคับใช้กว้างขึ้น  สำหรับส่วนแรกนั้นเป็นการบังคับใช้ในทุกกรณีที่ได้ทำในดินแดนของรัฐอื่นที่ไม่ใช่รัฐที่ขอให้ยอมรับและบังคับใช้ ซึ่งสำหรับกรณีนี้ไม่ต้องคำนึงว่ากฎหมายที่บังคับนั้นจะเป็นกฎหมายของที่ใด เช่น คู่กรณีได้ตกลงที่จะทำอนุญาโตตุลาการที่ประเทศ ก. โดยเกิดขึ้นจากการดำเนินการภายใต้กฎหมายในประเทศ ข. แต่สำหรับกรณีนี้ ตามกฎหมายของประเทศ ก. นั้นจะต้องอนุญาตให้ใช้กฎหมายประเทศ ข. ได้ด้วย ผลลัพธ์หรือคำตัดสิน คำชี้ขาดที่ออกมานั้น ถือว่าเป็นอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ แล้วถ้ามีการยอมรับและบังคับคำชี้ขาดที่เกิดขึ้นในประเทศ ก. ก็จะถือว่าเป็นอนุสัญญากรุงนิวยอร์กโดยปริยายเลยนั่นเอง

    หลายคนกำลังเป็นที่สงสัยว่าจะใช้คำชี้ขาดที่เกิดขึ้นในตอนไหน ตอบได้ว่า สามารถใช้ได้ก็ต่อเมื่อคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการที่ได้ทำในดินแดนที่ไม่ได้มีการขอให้บังคับหรือยอมรับคำชี้ขาด กล่าวคือเป็นประเทศที่ไม่ได้นำมาร้องขอให้มีการยอมรับและบังคับนั่นเอง

  2. เพื่อให้ขอบเขตบังคับของสัญญานั้นแคบลงกว่าข้อข้างต้นไม่ เช่น ถ้าประเทศ ข. ยินยอมให้อนุญาโตตุลาการใช้กฎหมายของประเทศ ข. ในต่างประเทศได้นั้น จะถือว่าอนุญาโตตุลาการที่ทำในประเทศ ก. แต่ใช้กฎหมายของประเทศ ข.เป็นอนุญาโตตุลาการภายในประเทศ ข. อย่างไรก็ตาม ถ้ามีการบังคับและยอมรับใช้ในประเทศ ข. ก็ยังถือว่าเป็นอนุสัญญากรุงนิวยอร์ก เช่นเดียวกับข้อข้างต้น คือเป็นคำชี้ขาดที่เกิดขึ้นโดยรัฐอื่นไม่ใช่รัฐที่ขอให้ยอมรับและบังคับ